ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာစာေရးဆရာမမ်ားတြင္စာေရးဆရာမ'''မေလးလံု’'''လည္းတဦးအပါအဝင္ျဖစ္သည္။ သူ႔ဝတၳဳတိုင္းလိုလိုကြၽန္ေတာ့္အားလက္မွတ္ထိုး၍ေမတၱာ လက္ဆာင္ေပးေလ့ရွိပါသည္။ သူေပးေသာ ဝတၳဳမ်ားအနက္ ‘ပြင့္’ ဝတၳဳလည္းပါသည္။ ‘ပြင့္’ ဝတၳဳသည္ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္အတြက္ အႏုပညာဆိုင္ရာ (ဝတၳဳရွည္) စတုတၳဆုရစာအုပ္ ျဖစ္သည္။
ကမာၻစစ္ဆန္႔က်င္ေရးႏွင့္လူမ်ဳိးစံုခ်စ္ၾကည္ေရးဝတၳဳျဖစ္သည္။ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းကအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေနာက္ခံျပဳကာခရစ္ယာန္မေလးမျမင့္ပြင့္ၾကည္(ပြင့္)ႏွင့္ေမတၱာတန္ဖိုးထားေသာဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကေလးတို႔၏ဆန္းျပားစြာ ၾကံဳေတြ႔ရေသာ အခ်စ္ေရးကိုတင္ျပ ထားေလသည္။ ပြင့္သည္ ထူးျခားေသာ အေျခအေနမ်ားကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ တမ်ဳိးသားလံုး၏ရန္သူဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တို႔အၾကားမွဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကေလးသည္ ဖက္ဆစ္စ႐ိုက္လကၡဏာမ်ား လံုးဝမရွိဘဲ အလြန္ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေသာ အျပဳအမူတို႔ေၾကာင့္ ျပန္လည္ခင္မင္မိကာ ေမတၱာကို လက္ခံလိုက္ပံုကို ဇာတ္လမ္းဆင္ထားသည္။
ဤဝတၳဳတြင္ စာေရးဆရာမ မေလးလံုသည္ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကေလးအေပၚတြင္ စာဖတ္သူမ်ားက ဖက္ဆစ္အျမင္ေပ်ာက္ကာ လူသားတဦးအေနျဖင့္ က႐ုဏာသက္မိသည္အထိ ဆြဲေဆာင္ ေရးသားသြားသည္။
“ကြၽန္မ စာ,စေရးကတည္းက အတိုေလးပုဒ္ေရးၿပီးရင္ ဝတၳဳရွည္ စ,ေရးမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ရွိတယ္။ ‘ပြင့္’ဇာတ္လမ္းက ကြၽန္မ စာေရးဆရာ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ရင္ထဲမွာ ရွိၿပီးသားပဲ။ ကြၽန္မတို႔မွာ ေမြးကတည္းက ကမာၻစစ္ႏွင့္ စၿပီးထိေတြ႔ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္း ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈႏွင့္ ဆက္ၿပီးေတြ႔ရျပန္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ မထိမေတြ႔ရသေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္မရင္ထဲမွာက ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေစခ်င္တယ္။ ညီညြတ္ေစခ်င္ေစတယ္။ ခ်စ္ခင္ေစခ်င္တယ္။ ဒီ ေစတနာ ရွိတယ္။ တဦးႏွင့္တဦး အထင္လြဲတာမ်ဳိး မရွိခ်င္ဘူး။ ကြၽန္မ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ စစ္မုန္းတီးေရး၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရး
ဆရာမ မေလးလံုသည္ ‘ပြင့္’ ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာယူ၍ ေရးသားခဲ့ရသည္။ ထုိစဥ္က သူသည္ ညာဘက္ကိုယ္တျခမ္းေသေန၍ ညာလက္ျဖင့္ ေရးေနရာမွ ဘယ္လက္ျဖင့္ စာေရးတတ္ရန္ အေတာ္ေလ့က်င့္ ယူေနရခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္တျခမ္းေသစဥ္က အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့သည္။ စကားပင္ေျပာ၍ မရခဲ့ေပ။ စကားေျပာႏိုင္ဖို႔ ကေလးကဲ့သို႔ စကားျပန္ သင္ရသည္။ ဤသို႔ ညာလက္သံုး၍ မရေတာ့သျဖင့္ ဘယ္လက္ျဖင့္ စာေရးတတ္ရန္ ႀကိဳးစားရသည္။ ဦးစြာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ အေရးေလ့က်င့္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာရြက္ေပၚတြင္ ခဲတံျဖင့္ ေရးက်င့္ျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေဖာင္တိန္ျဖင့္ အေရးက်င့္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာစာကို ေရးႏိုင္ေသာ္လည္း အဂၤလိပ္စာကိုမူ မေရးတတ္ေသး။ ျမန္မာစာက တလံုးခ်င္းေရးရၿပီး အဂၤလိပ္စာက ဆက္ကာဆက္ကာေရးရ၍အခက္အခဲေတြ႔ရသည္။ထိုသို႔သူသည္ဘယ္ဘက္ျဖင့္ ေရးႏိုင္သည့္အေျခအေနသို႔ ေရာက္မွ ပြင့္ကို ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏ ဇြဲ သတၱိ၊ လံု႔လကား ႀကီးမားလွေပသည္။ ခ်ီးက်ဴးစရာပင္။
ပြင့္ဝတၳဳျဖင့္ ဆုရစဥ္က မေလးလံုသည္ အသက္ ၂၈ ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ မေလးလံုသည္ စင္ျမင့္ေပၚသို႔ ဆုတက္၍ယူရာတြင္ သူ႔ေျခတဖက္ ေကာင္းစြာမသန္စြမ္းေသာေၾကာင့္ အေဖာ္တဦး ကေဘးမွလိုက္ပါ၍ ဆုတက္ယူရသည္ဟု ဆိုသည္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားက သူ႔ကို စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ကတိမ္းကယိမ္းျဖင့္ ေခ်ာ္လဲမည္လားဟုစိုးရိမ္ကာ ရင္တမမျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူသည္ ဆုကိုလွမ္းယူေသာအခါ အကူအညီ အေဖးအမ, မပါဘဲ သူ႔သာသာ စံုရပ္၍ ယူႏိုင္သည္။
သူသည္ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာ၍ က်က္သေရရွိကာ ႐ိုး႐ိုးယဥ္ယဥ္ ယတ္စားတတ္သည္။ ဆံပင္ကို ဘီးစပတ္ အျမဲထံုးေလ့ရွိသည္။ သူသည္ ထိုေခတ္လူငယ္တို႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အေျခအေနတိုင္း လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ျပည္တြင္း မၿငိမ္မသက္မႈမ်ားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မိသားစုႏွင့္အတူ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚမွ ရန္ကုန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားမွာ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ဦးခ်စ္ထြန္းႏွင့္ ေဒၚေစာတင္ တို႔ျဖစ္ၿပီး ပုသိမ္ၿမိဳ႕၌ ၁၉၃၅ခု၊ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္းေျခာက္ေယာက္တြင္ တတိယေျမာက္သမီးျဖစ္ၿပီး အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ညီမ သံုးေယာက္ရွိသည္။ စာေရးဆရာမ မေလးလံု၏ ငယ္နာမည္မွာ ခင္သိန္းေဆြ ျဖစ္သည္။
ငယ္စဥ္က ပုသိမ္ၿမိဳ႕၊ ေအဘီအမ္ႏွင့္ စေကာကရင္ေက်ာင္းတုိ႔တြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ သည္။ စာသင္တန္းတိုင္းတြင္ စာေတာ္သည့္အျပင္ ေက်ာင္းအားကစားၿပိဳင္ပဲြမ်ား၌
ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ စာေရးဆရာမ မေလးလံုက ေအာက္ပါအတိုင္း စာညြန္ကေလးတခု ကြၽန္ေတာ့္အား ေရးသားေပးခဲ့ဖူးသည္။ ေရးေပးခဲ့သည့္ရက္စြဲမွာ ၁၉၇၈ ခု၊ ေအာက္တို ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ည ၁၀ နာရီ ၁၀ မိနစ္ျဖစ္သည္။
ေက်းဇူးပင္ တင္မိပါသည္
ကြၽန္မဘဝသည္ က်န္းမာေရး မျပည့္စံုပါ။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္မ စိတ္မပ်က္ပါ။ အားလည္း မငယ္ပါ။
ကြၽန္မအဖို႔ က်န္းမာေရး မျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ စာေပနယ္တြင္ အေျခခ်ႏိုင္ခဲ့ျခင္း၊ ျပည္သူတို႔၏ ေမတၱာကို ခံယူရျခင္း၊ မိတ္သဂၤဟ အမ်ားစု၏ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈကိုရရွိခဲ့ျခင္း
အကယ္၍ ကြၽန္မာသာ က်န္းမာေရး ျပည့္စံုခဲ့ပါက အျခားေသာ ေနရာဌာနတခု၌ ဉာဏလုပ္သားတဦး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အထက္ေဖာ္ျပပါ အခ်က္အလက္ မ်ားကို ထိေတြ႔ရရွိေစခဲ့ေသာ စာေပလုပ္သားတဦးကား ျဖစ္လာလိမ့္မည္ မထင္ပါ။
စာေပလုပ္သား ျဖစ္လာခဲ့ရာ၌ လြယ္ကူစြာ ျဖစ္လာျခင္းကား မဟုတ္။
ေငြေပးဝယ္၍မရေသာ၊ လုပ္ၾကံဖန္တီး၍လည္း မရေသာ၊ စိတ္ရင္းစိတ္ခံမွ ‘ေစတနာ၊ ဝါသနာ၊ ေဝဒနာ၊ အနစ္နာ’ တို႔ကို ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ရပါသည္။
ဇြဲလံု႔လ၊ သတၱိတို႔ကို ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ရသည္။
အခက္အခဲမွန္သမွ်ကို စိတ္ရွည္သည္းခံျခင္းျဖင့္ ေက်ာ္လႊားခဲ့ရသည္။
သည္အတြက္ ေနာက္ဆံုး၌ ကြၽန္မသည္ စာေပနယ္တြင္ ေနရာကေလးတခု ရရွိပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္မဘဝ၏ က်န္းမာေရး မျပည့္စံုမႈကို ကြၽန္မ စိတ္မပ်က္၊ အားမငယ္သည့္အျပင္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္ဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
မေလးလံု
၁၂ - ၁၀ - ၇၈
ည ၁၀ နာရီ ၁၀ မိနစ္
စာေရးဆရာမ မေလးလံု၏ဘဝလမ္းမွာ ဘဝမ႐ႈံးေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ရေသာ ဇာတ္လမ္းဟု ဆိုႏိုင္သည္။ စာေပဝါသနာအရင္းခံရွိသည့္အေလွ်ာ
ထို႔ေနာက္ ဆရာမသည္ တိုင္းရင္းေမ ဂ်ာနယ္အျပင္ ယုဝတီ၊ ခ်ဳိေတးသံ၊ ေငြတာရီ၊ ျမဝတီ စေသာ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ပါဝင္ေရးသားခဲ့ေလသည္။ ေဆးကုသမႈကိုခံယူေနသည့္ အေတာအတြင္း အဂၤလိပ္စာေပ၊ ျမန္မာစာေပတို႔ကိုလည္း ေလ့လာလိုက္စားခြင့္ရခဲ့သည္။ လက္ဝဲလက္ျဖင့္ စာေရးရျခင္းမွာ လက္ယာဘက္ ကိုယ္တျခမ္း မသန္စြမ္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သြားလာရာ၌မူ ဟန္ပ်က္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ သူ႔ကေလာင္အမည္ ‘မေလးလံု’ ယူျခင္းမွာလည္း ေတာဆန္သလိုလို ရွိလွသည္။ သူ႔႐ုပ္ရည္ႏွင့္ပင္ လိုက္ဖက္သည္ဟု မထင္မိေပ။ သူက သူ႔ ညီမသံုးေယာက္၏ ငယ္အမည္သံုးခုကို အဖ်ားစြတ္ေကာက္ယူ၍ မွည့္ထားသည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔ကို သူ႔ညီမမ်ားက ‘မမႀကီး’ ဟုပင္ ေခၚၾကသည္။
သူသည္ ဝတၳဳမ်ားသာမဟုတ္ ဝတၳဳဟန္ ဝတၳဳပၸတၱိစာအုပ္တအုပ္ကိုလည္း ေရးခဲ့ေသးသည္။ စာအုပ္အမည္မွာ ‘ေဖေမာင္တင္ သို႔မဟုတ္ ဘသက္ရွည္’ ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုး ျမန္မာစာပါေမာကၡႏွင့္ ဝိသုဒၡိမဂ္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာသုိ႔ အဦးဆံုးျပန္ဆိုခဲ့သူ ျမန္မာပညာရွိႀကီး ဦးေဖေမာင္တင္၏ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ျဖစ္သည္။ အတၳဳပၸတၱိဆိုေသာ္လည္း သာမန္ေရးေနက် ဘဝျဖစ္စဥ္ စာအုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ စာဖတ္သူမ်ားစိတ္ဝင္စားဖြယ္ျဖစ္ေ
သူသည္ အခ်ိန္ယူ၍ ဆရာႀကီးဦးေဖေမာင္တင္ႏွင့္ မၾကာခဏ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းၿပီး ရရွိေသာ အခ်က္အလက္တို႔ကို အေျခခံကာ ဇာတ္လမ္း၊ ကာလေနာက္ခံ၊ လူ႔သဘာဝ အဖြဲ႔သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ ဆင္ယင္ ေရးသားထားေလသည္။
အဆိုပါစာအုပ္၌ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္ျပဳထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
“ထိုသို႔ဖြဲ႔ထားျခင္းသည္ ဝတၳဳတြင္ လူ႔သဘာဝအဖြဲ႔ထားပံုႏွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္ဟု ယူဆပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတၳဳပၸတၱိသည္ ဆရာႀကီး၏ ေခတ္အေျခအေန၊ ဆရာႀကီး၏ အေၾကာင္းျခင္းရာတို႔ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သိစရာ၊ မွတ္စရာတို႔ကိုသာမက ႏွစ္သက္ျခင္းႏွင့္တကြ ခံစားမႈအသိုကိုလည္း ေပးႏိုင္သည္ဟု ဆိုခင္ပါသတည္း”
ဆရာႀကီး ေမာင္ထင္ကလည္း -
“မေလးလံု၏ စာေပသမိုင္းဝင္ အတၱဳပၸတၱိကို ဖတ္႐ႈလိုက္ေသာအခါ ဣေႁႏၵရွင္ အမ်ဳိးသမီးတဦး၏ ပ်ဳိမ်စ္ေသာ စာေပဟန္၏အတြင္းသားထဲ၌ ဆရာႀကီးဦးေဖေမာင္တင္၏ ဇြဲ လံု႔လ သမာဓိတို႔သည္ ခိုင္ခံ့စြာ အင္အားအျပည့္အ၀ႏွင့္ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ႏူးညံ့ေသာလက္ ကေလးျဖင့္ ေက်ာက္ဆစ္ေက်ာက္သားကို ခံ့ညားတင့္တယ္ေသာ ပုရိသလကၡဏာေပၚေအာင္ ထုလုပ္သည့္ အျခားအရာျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္စရာအေၾကာင္းရွိပါသည္” ဟု ခ်ီးမြမ္းမွတ္ခ်က္ေပး ထားသည္။
‘ေဖေမာင္ထင္ သို႔မဟုတ္ ဘသက္ရွည္’ ဝတၳဳဟန္ အတၳဳပၸတၱိ ေရးသားခဲ့ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာမ မေလးလံုက ဤသို႔ျပန္လည္ရွင္းလင္းျပထားသည္။
“အတၳဳပၸတၱိဟန္ ေရးတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တခ်ဳိ႕အယူအဆ နည္းနည္းလြဲေနတာရွိတယ္။ ဈတၳဳဟန္နဲ႔ေရးေတာ့ ဝတၳဳကိုပဲ ဖန္တီးေရးတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မ ဖန္တီးေရးတာ မပါပါဘူး။ ဦးေဖေမာင္တင္ ေျပာသမွ်ေတြကိုပဲ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ စီၿပီး ေရးခဲ့တာပါ။ အတၳဳပၸတၱိေရးတဲ့သူတိုင္းဟာ ကာယကံရွင္ေျပာတာကို ဖတ္ေကာင္းေအာင္ စီၿပီး ေရးတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘသက္ရွည္ ပထမခန္းကေလးကိုပဲ ကြၽန္မ စာမ်က္ႏွာ ေတာ္ေတာ္ရေအာင္ ေရးထားတယ္။ ႐ိုး႐ိုးေရးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဦးေဖေမာင္တင္ ဘယ္ႏွခုႏွစ္က ေမြးတယ္၊ ဘာညာ ဆိုၿပီး သံုးေလးငါးေၾကာင္းႏွင့္ ၿပီးသြားမွာေပါ့။ အခုဟာက ဦးေဖေမာင္တင္ကိုယ္တိုင္ သူ႔အေဖ၊ အေဖေတြအေၾကာင္းအေသးစိတ္ ေျပာျပေတာ့ ကြၽန္မမ်က္စိထဲမွာ ေပၚလာတယ္။
“ကြၽန္မ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္း ေလွ်ာက္ေရးမယ့္အစား အခ်ဳိ႕ကို ျမႇဳပ္ကြက္ကေလးလုပ္ထားၿပီး ဝတၳဳဇာတ္လမ္းကို အခ်ိတ္အဆက္ အကြက္ေပၚမွ ျပန္ေဖာ္ျပတာမ်ဳိးပါ။ ဖတ္သူကို စာေပအရသာ ခံစားေစလိုတဲ့ ေစတနာပါ”
‘ေဖေမာင္တင္ သို႔မဟုတ္ ဘသက္ရွည္’ စာအုပ္သည္ မေလးလံု၏ စာေပသမိုင္းတြင္ မွတ္တိုင္တခုအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ သူသည္ လံုးခ်င္းဝတၳဳမ်ားကိုသာမက ဝတၳဳတို၊ မဂၢဇင္း ဝတၳဳရွည္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား၌ ေရးသားခဲ့သည္။
မေလးလံု၏ ပထမဆံုး လံုးခ်င္းလက္ရာမွာ ၁၉၆၂ ခုထုတ္၊ ‘ေမတၱာအရင္းခံ’ ဝတၳဳျဖစ္ သည္။ ေမတၱာအရင္းခံဝတၳဳသည္ အဂၤလိပ္ဝတၳဳတပုဒ္ကို အေျခခံၿပီး ခရစ္ယာန္မိသားစု အိမ္ေထာင္ေလးတခုအေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ထားသည့္ ဝတၳဳျဖစ္သည္။ သူေရးထားေသာ ''သိမ္"့ ၀တၳဳကုိ ညြန္႔ဝင္း၊ ဝါဝါဝင္းေရႊတို႔ျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ကူးခဲ့သည္။ ဆရာမသည္ က်န္းမာေရး ခ်ဴခ်ာသည့္ၾကားမွ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ မဂၢဇင္းဝတၳဳတိုမ်ားႏွင့္ လံုးခ်င္းဝတၱဳတိုမ်ားကို ေရးသြားႏိုင္ခဲ့သည္။ သူသည္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္ (၁၉၉၁ ခုႏွစ္) အထိ စာေပသက္တမ္း ႏွစ္ ၃၀ အတြင္း လံုးခ်င္းစာအုပ္ ေပါင္း ၃၀ အုပ္ခန္႔ ေရးသြားခဲ့ေလသည္။
ဆရာမ မေလးလံု၏ လံုးခ်င္းဝတၳဳမ်ားမွာ -
ေမတၱာရင္းခံ (၁၉၆၂)၊ ပိုး (၁၉၆၅)၊ ပိုင္ (၁၉၆၆)၊ ေကသာပိတုန္း ေငြမင္ရည္ဖံုးေစေတာ့ (၁၉၆၇)၊ သိမ့္ (၁၉၆၉)၊ ထိပ္ထားေလး (၁၉၆၉)၊ ပင္ျမက္ေျမဇာ (၁၉၇၀)၊ ေနလၾကယ္စင္ ကြယ္ပင္ျငားလည္း (၁၉၇၀)၊သစၥာနယ္ေျမသူ (၁၉၇၀)၊ ပံု႔ (၁၉၇၀)၊ မုန္းမာန္ရယ္ေျပသလို (၁၉၇၁)၊ ေမတၱာသံသရာ (၁၉၇၁)၊ ေငြၾကယ္လွလွ ေႂကြေသာည (၁၉၇၃)၊ ဘယ္အၿငိဳးနဲ႔ ကံဆိုးမိုးရြာတယ္ (၁၉၇၃)၊ ေမာင့္ေမတၱာ ရစ္ခါေႏွာင္မွ (၁၉၇၃)၊ အီေဖကိုယ္ႏွင့္ မႀကီးဂ်မ္း (၁၉၇၃)၊ ေမတၱာသြန္းၿဖိဳး ျမတ္ႏိုးသူမယ္ (၁၉၇၃)၊ အသည္းပန္းတစ္ခက္ ေပးဆပ္ခ်င္လ်က္ (၁၉၇၃)၊ ထိပ္တန္းဝတၱဳတိုမ်ား (ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၊ ညိဳဝင္း၊ ေအာင္လင္း၊ တင့္ဆန္း၊ မေလးလံု)၊ (၁၉၇၃)၊ ျမတ္ေလးႏြယ္ (၁၉၇၄)၊ ခ်စ္ခြန္းတိတ္တိတ္ ရင္သိမ့္သိမ့္ (၁၉၇၄)၊ ေမာ္ (၁၉၇၄)၊ ဘဝဆိပ္ကမ္းသာ (၁၉၇၄)၊ ေဆာင္းေလေဝွ႔ေတာ့ ႏွင္းေငြ႔ျပယ္ (၁၉၇၄)၊ ေဖေမာင္တင္ သို႔မဟုတ္ ဘသက္ရွည္ (၁၉၇၅)၊ ခ်စ္ပါတယ္ေမာင့္ကို (၁၉၇၅)၊ ေမတၱာစကားဆိုမယ္ (၁၉၇၅)၊ ေလွလူးလူး လႈိင္းမူးမူး (၁၉၇၆)၊ ခပ္ပိပိလိမ္ (၁၉၇၈)၊ ေနရယ္ လရယ္ ခ်စ္သူရယ္ (၁၉၇၈)၊ ေၾကးမံုရိပ္သြင္ (မေလးလံု၊ ေရႊသၪၥာ၊ ရန္ေအာင္ေျပ၊ ခင္ညိဳထြန္း၊ ယု၀တီသႋဂီျမင့္ႏွင့္ အျခားစာေရးဆရာမ်ား) (၁၉၇၈)၊ သီလႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ မိန္းမႏွင့္ အျခားဝတၳဳတိုမ်ား (၁၉၈၃) တို႔ျဖစ္သည္။
သူသည္ စာေပဝါသနာအေလ်ာက္ ‘လံုမေလး’ မဂၢဇင္းကို ၁၉၈၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလတြင္ စတင္တည္ေထာင္သည္။ အဆိုပါမဂၢဇင္း၌ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ထမ္းရြက္သြားသည္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလထုတ္တြင္ပါရွိေသာ ‘ပန္းကိုေတာ့ ပန္လ်က္ပါပဲ’ ဝတၳဳတိုမွာ သူ၏ ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့ေသာလက္ရာ ျဖစ္သည္။
မေလးလံုသည္ စာေပဝါသနာျဖင့္ မေနမနား ႀကိဳးပမ္းတတ္သူျဖစ္သည္။ မဂၢဇင္း ထုတ္ေဝျခင္းလုပ္ငန္းမွာ စာေပထုတ္ေဝျခင္းလုပ္ငန္းထက္ ကရိကထမ်ားျပား႐ႈပ္ေထြး လွေသာေၾကာင့္ သူ႔က်န္းမာေရးကိုပင္ တျဖည္းျဖည္း စိုးရိမ္စရာျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ဝါသနာကို အစ္ကိုႏွင့္ ညီမမ်ားက ဝိုင္းဝန္းျဖည့္ဆည္းေပးၾကသည္။ သူ႔အား ဂ်ာမန္ ဒီမိုကရက္တစ္ သမၼတ ႏိုင္ငံ (အေရွ႕ဂ်ာမနီ) ဟမ္းဘို႔တ္(Humboldt) တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာအန္နီ မာရီအက္ရွဲလ္ (ျမန္မာအမည္ ေဒၚႏွင္းဆီ) က မိတ္ဆက္ေပးရန္ဟု ေျပာလာသျဖင့္ တေန႔ သူႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ရသည္။ မေလးလံုသည္ သူ႔ဝတၱဳေဝဖန္ခ်က္ ေတာင္းခံသည္။
မေလးလံုသည္ စာေပတာဝန္မ်ားကို အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ ဇြဲနပဲႀကီးစြာ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေစတနာ့ဝန္ထမ္း လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း အထူးတလည္ စိတ္ဝင္စားစြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားတြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္သကဲ့သို႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အခက္အခဲမ်ားကို ကူညီေျဖရွင္းေပးေလ့ ရွိသူလည္းျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရးကိုင္း႐ႈိင္းသူျဖစ္ၿပီး ဘုရားသခင္၏ အဆံုးအမေတာ္ႏွင့္အညီ စိတ္ႏွလံုး ေကာင္းေမြးျမဴသူျဖစ္သည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ မဆံုျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၉၁ ခု၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ သူ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း ၾကားသိရေသာအခါ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ စာေရးဆရာမ မေလးလံုသည္ ၁၉၉၁ ခု၊ ဧၿပီလထုတ္ လံုမေလး မဂၢဇင္းတြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပမည့္ သန္လ်င္ေဖသြင္၏ ‘အျခားေသာပညာရွိတစ္ပါး’ (The Other Wise Man) ဘာသာျပန္ ဝတၳဳရွည္ႀကီးကို ကြယ္လြန္မည့္ေန႔နံနက္ အ႐ုဏ္ဦးအထိ ကိုယ္တိုင္တည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ျခင္း ျပဳသြားေလသည္။
သူကြယ္လြန္သြားေသာအခါ အသက္ ၈၁ ႏွစ္အရြယ္ရွိ မိခင္ႀကီး ေဒၚေစာတင္ႏွင့္ အစ္ကိုတဦး၊ ညီမသံုးဦး က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ႐ုပ္ကလာပ္ကို နာနတ္ေတာ ခရစ္ယာန္သခ်ဳႋင္း၌ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္ခဲ့ေလသည္။
မည္သို႔ဆိုေစ စိတ္ထားျဖဴစင္၍ စာေပတာဝန္ကို အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ ဇြဲနပဲႀကီးစြာ ရြက္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဆရာမ မေလးလံုသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ တမလြန္ဘဝ၌ ေအးခ်မ္းစြာ နားခိုေနမည္မွာ မလြဲဧကန္ပင္တည္း။
ေမတၱာ ကရုဏာ ေစတနာျဖင့္
စလင္းဇင္ေယာ္
စုစည္းရွာေဖြတင္ျပသည္။
